Sen Dostumsun Benim Sen dostumsun benim;
Gülünce güller açan, o güzel gözlerinde
Bir bakışın dağları devirecek kadar
Her kelimende etrafa umut saçan
Kulaklarımda dinmeyen bir çığlıksın sen.

Sen dostumsun;
Kimi zaman hayal kırıklığına uğrasak ta
Belki saatler,
Belki geceler,
Belki de günlerce hayal kurardık
Gerçi gülistan olmadı ya hayat
Unutma dostumsun!

Sen dostumsun benim;
Gülünce güneşler açan
Bulutlara, rüzgarlara asarım her gece suretini
Her gece dağlar kadar kafamda
Belki mektuplar yazarım
Unutma dostumsun benim.

Nerede isen, orada ölmek isterim...

Sen dostumsun, dostum
Gülünce etrafa ışık saçan
Biliyor musun?
Kent bu gece insanı ürperten sessizlikte
O sessizlikten sanki birileri
Evet birileri çığlık çığlığa bağırıyor.

Ve bana neler hatırlatıyor biliyor musun?
Belki sende hissediyorsundur.
O ilk aşklarımızı anışımızı,
O güzel çocukça başına buyrukluğumuzu
Ve... Ve nice ayrılıklar, nice özlemler.

Özlemler evet özlemler
Bazen içinde boğulduğumuz
Belki sırılsıklam olduğumuz özlemler!

Ve sen dostum,
Hayatımda her saniye ve her dakikasında varsın
Yağan yağmurun gerçekliği gibi.
Senden ayrı her saatimde,
Sana olan özlemim,
Yüreğimin dostluk nehirlerine dolacak.

Unutma sen benim dostumsun.
Gülünce o yeşil gözlerinde
Güneşler açan,
Seher vakti sessizliğinde
Cennetle müjdelenmiş kuşların neşesi gibisin.

Unutma!

Neredeysen orada ölmek isterim!

Nuriye Güler